ย้อนรอยประวัติศาสตร์ 26 เม.ย. 1865: จุดจบของจอห์น วิลค์ส บูธ มือสังหารประธานาธิบดีลินคอล์น

26 เมษายน 1865 จอห์น วิลค์ส บูธ (John Wilkes Booth) มือสังหารอับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ถูกทหารสหพันธรัฐล้อมและยิงเสียชีวิตใกล้เมืองพอร์ตรอยัล รัฐเวอร์จิเนีย เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพียง 12 วันหลังจากที่เขาลอบยิงประธานาธิบดีลินคอล์นที่โรงละครฟอร์ด (Ford's Theatre) เมื่อวันที่ 14 เมษายน บูธซึ่งเป็นนักแสดงและผู้เห็นอกเห็นใจฝ่ายใต้ ได้วางแผนการลอบสังหารที่สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วอเมริกา โดยมีเป้าหมายเพื่อโจมตีผู้นำฝ่ายเหนือและเปิดโอกาสให้ฝ่ายใต้ได้ฟื้นตัว

หลังลินคอล์นถูกลอบสังหาร รัฐบาลกลางได้เริ่มการล่าตัวครั้งใหญ่ บูธและเดวิด เฮโรลด์ ผู้สมรู้ร่วมคิด หลบหนีไปยังชนบทของรัฐเวอร์จิเนีย ในที่สุดทหารที่ติดตามมาพบพวกเขาที่โรงเก็บยาสูบแห่งหนึ่ง บูธปฏิเสธที่จะยอมจำนนและถูกยิงเสียชีวิต การเสียชีวิตของเขาถือเป็นจุดสิ้นสุดของการลอบสังหารในทางกฎหมายและกำลังทหาร โดยผู้อยู่เบื้องหลังโดยตรงไม่ได้รับการพิจารณาคดีในที่สาธารณะ

ในวันเดียวกันนี้ยังมีโศกนาฏกรรมอีกเหตุการณ์หนึ่ง: ในปี 1913 แมรี พาแกน (Mary Phagan) เด็กสาววัย 13 ปีที่ทำงานในโรงงานดินสอแห่งหนึ่งในรัฐจอร์เจีย ถูกฆ่าคอหัก ผู้จัดการโรงงานลีโอ แฟรงก์ (Leo Frank) ถูกตัดสินว่ามีความผิดและถูกประหารชีวิต คดีนี้กลายเป็นกรณีศึกษาสำคัญในประวัติศาสตร์กฎหมายอเมริกันเนื่องจากข้อโต้แย้งเรื่องอคติต่อต้านชาวยิว เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์เหล่านี้ไม่เพียงแต่หล่อหลอมความคิดเห็นสาธารณะในยุคนั้น แต่ยังคงส่งผลต่อกระบวนการยุติธรรมและความทรงจำร่วมของสังคมในเวลาต่อมา